جوزف اسمیت چگونه صفحات طلایی را ترجمه کرد؟

قبل از درک ترجمه، ضروری است که بدانید جوزف اسمیت چگونه صفحات طلایی را در اختیار گرفت. بر اساس گزارش های او، در اوایل دهه 1820، فرشته ای به نام مورونی از او دیدن کرد. مورونی به او از وجود بشقاب‌های طلایی مدفون در تپه‌ای نزدیک خانه‌اش در پالمیرا، نیویورک خبر داد.

پس از چندین سال آماده سازی و پیروی از دستورات مورونی، جوزف اسمیت صفحات را در سال 1827 بازیابی کرد. این صفحات به عنوان ساخته شده از طلا، حدود 6 اینچ عرض، 8 اینچ طول و ضخامت متفاوت، با حکاکی هایی بر روی آنها به زبان باستانی معروف به مصری اصلاح شده توصیف شد.

جوزف اسمیت برای ترجمه صفحات طلایی تنها به دانش خود متکی نبود. او از ابزارهای خاصی استفاده کرد که معتقد بود برای این منظور فراهم شده است.

یکی از ابزارهای کلیدی اوریم و تومیم بود که در کتاب مقدس ذکر شده و توسط جوزف اسمیت به عنوان یک جفت سنگ بینایی که در یک کمان نقره ای قرار گرفته اند توصیف شده است. تصور می شد که این سنگ ها قدرت کمک به ترجمه متن باستانی را دارند. جوزف اسمیت اوریم و تومیم را روی بشقاب ها می گذاشت یا به آنها نگاه می کرد و ادعا می کرد که کلمات ترجمه برای او ظاهر می شود.

علاوه بر اوریم و تومیم، جوزف اسمیت از سنگ‌های بینا نیز در فرآیند ترجمه استفاده کرد. اینها سنگهایی بودند که او در اوایل زندگی خود پیدا کرده بود و معتقد بود که دارای خواصی مشابه اوریم و ثومیم هستند. او اغلب یک سنگ بینا را در کلاهی قرار می داد تا جلوی نور بیرونی را بگیرد، سپس برای دریافت ترجمه به داخل سنگ نگاه می کرد.

فرآیند ترجمه واقعی در برخی موارد یک تلاش مشترک بود. جوزف اسمیت متن ترجمه شده را به کاتبی دیکته می کرد و او آن را یادداشت می کرد.

یکی از کاتبان اولیه الیور کاودری بود. آنها در یک کابین کوچک با هم کار می کردند و جوزف اسمیت یا از طریق اوریم و تومیم به صفحات نگاه می کرد یا از سنگ بیننده استفاده می کرد و کلمات را به الیور کاودری که آنها را ضبط می کرد دیکته می کرد. همچنین کاتبان دیگری نیز در مراحل مختلف ترجمه حضور داشتند.

روند ترجمه بدون چالش نبود. مواقعی بود که کار قطع شد و جوزف اسمیت با مخالفت کسانی روبرو شد که در صحت صفحات و ترجمه شک داشتند. با این حال، او پافشاری کرد و نتیجه آن کتاب مورمون بود که اولین بار در سال 1830 منتشر شد.

در پایان، ترجمه صفحات طلایی توسط جوزف اسمیت یک رویداد منحصر به فرد و قابل توجه بود که شامل استفاده از ابزارهای خاص و همکاری کاتبان بود. این یک اصل اصلی کلیسای LDS است و همچنان توسط مؤمنان و دانشمندان به طور یکسان مورد مطالعه و بحث قرار می گیرد.