روایت صفحات طلایی در اوایل دهه 1820 در شمال نیویورک با مرد جوانی به نام جوزف اسمیت آغاز می شود. طبق روایت اسمیت، فرشته مورونی در 21 سپتامبر 1823 از او دیدن کرد، که محل صفحات طلایی را فاش کرد: دفن شده در جعبه سنگی در تپه کومورا (که اکنون به عنوان تپه مورمون شناخته می شود)، تقریباً چهار مایلی جنوب پالمیرا، نیویورک. مورونی به اسمیت دستور داد که هنوز برای بردن بشقاب ها آماده نیست و به او گفت تا زمانی که آماده شود، سالانه در همان تاریخ برگردد.

پس از چهار سال بازدید سالانه و آماده‌سازی معنوی، سرانجام در 22 سپتامبر 1827 به اسمیت اجازه داده شد تا صفحات طلایی را بازیابی کند. این صفحات به‌عنوان ورقه‌های نازک طلایی رنگ، حکاکی‌شده با شخصیت‌های باستانی توصیف شدند - که بعداً توسط اسمیت به عنوان «مصری اصلاح‌شده» شناخته شد. همراه با صفحات، او ادعا کرد که Urim و Thummim را دریافت کرده است، یک جفت سنگ بینایی که به او اجازه می‌دهد کتیبه‌ها را به انگلیسی ترجمه کند.

اسمیت از ترس آزار و اذیت به خاطر ادعاهایش، به همراه همسرش اِما به هارمونی، پنسیلوانیا نقل مکان کرد تا ترجمه را با آرامش آغاز کند. یکی از دوستان نزدیک خانواده اسمیت، مارتین هریس، یکی از اولین کسانی بود که به بشقاب ها علاقه نشان داد. هریس یک نسخه دست نویس از برخی از شخصیت ها (که بعداً رونوشت آنتون نامیده شد) به دست آورد و به شهر نیویورک سفر کرد تا آنها را توسط محققان از جمله پروفسور چارلز آنتون از دانشگاه کلمبیا ارزیابی کند. در حالی که جزئیات ارزیابی آنتون همچنان مورد بحث است، هریس با اطمینان از صحت صفحات برگشت.

اسمیت همچنین 11 شاهد رسمی را شناسایی کرد که ادعا می‌کردند صفحات طلایی را دیده‌اند یا با آن‌ها کار کرده‌اند: سه «شاهدان کتاب مورمون» (هاریس، الیور کاودری، و دیوید ویتمر) و هشت «هشت شاهد» (بیشتر اعضای خانواده اسمیت). شهادت‌های آن‌ها که در نسخه‌های اولیه کتاب مورمون منتشر شد، وجود صفحات را تأیید می‌کرد – اما هیچ‌کدام از این شاهدان نمی‌توانستند توضیح دهند که بعد از اتمام ترجمه اسمیت برای صفحات چه اتفاقی افتاد.

بر خلاف سایر آثار باستانی که در موزه‌ها یا بایگانی‌ها نگهداری می‌شوند، صفحات طلایی مدت کوتاهی پس از اتمام ترجمه کتاب مورمون در سال 1830 از سوابق تاریخی ناپدید شدند. طبق گزارش اسمیت، این صفحات توسط انسان‌ها نگهداری یا پنهان نشدند - در عوض، پس از تحقق هدفشان به فرشته مورونی (ترجمه به انگلیسی) آنها را بازگرداندند.

اسمیت معتقد بود که بشقاب‌های طلایی یک آیتم مقدس و بهشتی هستند، نه یک مصنوع دنیوی برای نمایش یا احتکار. او اظهار داشت که به او دستور داده شده بود که پس از اتمام ترجمه، بشقاب ها را به مورونی برگرداند، زیرا هرگز قرار نبود برای همیشه در اختیار انسان باشد. این توضیح با دستورالعمل‌های اولیه‌ای که مورونی به اسمیت داده بود، مطابقت دارد: اینکه صفحات باید با غیرت محافظت می‌شد و پس از اتمام کار ترجمه، بازگردانده می‌شد.

منتقدان گزارش اسمیت توضیحات جایگزینی برای ناپدید شدن صفحات ارائه کرده اند. برخی استدلال می‌کنند که صفحات هرگز اصلا وجود نداشته‌اند – که اسمیت این داستان را جعل کرد تا به کتاب مورمون اعتبار بخشد. برخی دیگر پیشنهاد می‌کنند که این صفحات یک حقه ساخته شده توسط اسمیت (احتمالاً با استفاده از فلز طلایی رنگ یا حتی قلع) بوده و زمانی که این فریب در معرض خطر افشای قرار می‌گرفت، از بین رفته یا پنهان شده‌اند. با این حال، این نظریه ها فاقد شواهد مشخص هستند و شهادت 11 شاهد (که بسیاری از آنها تا زمان مرگ بر ادعاهای خود ثابت قدم بودند) بحث را زنده نگه داشته است.

رمز و راز مکان صفحات طلایی نه تنها به دلیل ارتباط آنها با کتاب مورمون، بلکه به دلیل اهمیت گسترده تر آنها در بحث درباره ایمان، تاریخ و شواهد باقی می ماند. برای ایمانداران LDS، بازگشت صفحات به بهشت ​​گواهی بر ماهیت مقدس آنها است - یادآوری این که برخی از حقایق معنوی فراتر از مصنوعات فیزیکی هستند. برای شکاکان و مورخان، این سوال راهی برای بازجویی از ریشه های کتاب مورمون و قابل اعتماد بودن ادعاهای اسمیت است.

در حالی که صفحات طلای اصلی هرگز پیدا نشدند، اکتشافات باستان شناسی نشان داده است که نوشتن بر روی صفحات فلزی یک عمل رایج در تمدن های باستانی بوده است - که معقول بودن توصیف اسمیت را تقویت می کند. به عنوان مثال، صفحات طلایی حکاکی شده با کتیبه های اتروسکی و فنیقی در پیرگی ایتالیا کشف شد که قدمت آن به حدود 500 سال قبل از میلاد می رسد. به طور مشابه، صفحات طلای پادیلا، که در مقبره‌ای در گوئررو، مکزیک، در دهه 1950 یافت شد، به دلیل ارتباط بالقوه‌شان با سنت‌های نوشتاری باستانی میان‌آمریکایی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. این اکتشافات وجود صفحات طلایی اسمیت را ثابت نمی کند، اما انتقادات اولیه مبنی بر اینکه نوشتن بر روی صفحات طلا "پوچ" یا از نظر تاریخی غیرممکن است را رد می کند.

در نهایت، این سوال مطرح می شود که "بشقاب های طلایی کجا هستند؟" به تنش اساسی بین ایمان و شواهد تجربی خلاصه می شود. برای کسانی که به کتاب مورمون ایمان دارند، فقدان صفحات بی ربط است - ایمان آنها ریشه در پیام معنوی متن و شهادت شاهدان دارد. برای دیگران، فقدان شواهد فیزیکی، پذیرش داستان صفحات طلایی را سخت می کند. صرف نظر از دیدگاه فرد، این رمز و راز همچنان به جذابیت خود ادامه می‌دهد و نسل‌های جدید را دعوت می‌کند تا تاریخ و باورهایی را که پیرامون این مصنوعات دست نیافتنی احاطه شده است را کشف کنند.

پس بشقاب های طلایی کجا هستند؟ طبق گزارش جوزف اسمیت، آنها تحت مراقبت فرشته مورونی هستند - فراتر از دسترس انسان. تا زمانی که شواهد جدیدی پدیدار شود (احتمالی که پس از نزدیک به 200 سال بعید به نظر می رسد)، این سوال در مورد یافتن یک شی فیزیکی و بیشتر در مورد درک نقش صفحات طلایی در شکل دادن به ایمان، بحث و گفتگو و تاریخ باقی خواهد ماند.