چه اتفاقی برای صفحات طلای مورمون افتاد؟ ردیابی یادگار بنیادین یک ایمان

روایت صفحات طلای مورمون در نیویورک دهه 1820، با مردی جوان به نام جوزف اسمیت جونیور-پیامبر بنیانگذار مورمونیسم- آغاز می شود. اسمیت مجموعه ای از رؤیاها را بازگو کرد که در سال 1823 شروع شد، جایی که فرشته ای به نام مورونی بر او ظاهر شد. اسمیت ادعا کرد که مورونی روح یک پیامبر آمریکایی باستانی است که قرن ها قبل صفحات طلا را در یک طاق سنگی در تپه کومورا (نزدیک پالمیرا، نیویورک کنونی) دفن کرده بود.

طبق سنت مورمون ها، مورونی به اسمیت دستور داد که چهار سال قبل از بازیابی بشقاب ها صبر کند—آمادگی روحانی خود را آزمایش کند. در سال 1827، اسمیت سرانجام این آثار را به دست آورد. توصیف‌های اسمیت و همراهان مورمون اولیه‌اش تصویر واضحی را نشان می‌دهد: صفحات ورقه‌های کوچک و نازک طلا بودند که با حلقه‌های طلایی به شکل کتابی بسته شده بودند و با حروف «مصری اصلاح‌شده» نوشته شده بود - زبانی که دانشمندان در آن زمان ناشناخته بودند و گفته می‌شد که خط فشرده‌ای بود که توسط پیامبران باستان برای ثبت تاریخ مردم و تعالیم خدا استفاده می‌شد.

ماموریت اصلی اسمیت با صفحات طلای مورمون ترجمه متن باستانی آنها به انگلیسی بود – کاری که به گفته او توسط «سنگ‌های بینا» ممکن شد، که گاهی به آن «اوریم و تومیم» (که اصطلاحی را از کتاب مقدس عبری به عاریت گرفته‌اند) می‌گویند. برخلاف تصورات غلط رایج، اسمیت صفحات را با خواندن مستقیم آنها ترجمه نکرد. در عوض، سنگی را در کلاه می گذاشت، صورت خود را می پوشاند تا جلوی نور را بگیرد و کلمات ترجمه شده را به کاتبان دیکته می کرد.

برجسته‌ترین کاتب الیور کاودری، یکی از رهبران اصلی مورمون‌ها بود که از نزدیک با اسمیت کار می‌کرد. ترجمه تقریباً یک سال طول کشید، با وقفه هایی (از جمله دوره ای که بشقاب ها به طور موقت پس از تلاش برای سرقت پنهان می شدند). تا سال 1830، کار تمام شده با عنوانکتاب مورمون- منتشر شد. برای مورمون ها، این کتاب فقط یک ترجمه نیست. این «عهد دیگری از عیسی مسیح» است که انجیل را از طریق پیامبران آمریکای باستان تأیید می‌کند و نقش صفحات طلا را به عنوان یک هدیه الهی تثبیت می‌کند.

منتقدان مورمونیسم مدت‌ها وجود صفحات طلا را زیر سؤال می‌برند، اما اسمیت با جمع‌آوری 11 شاهد رسمی به این موضوع پرداخت - سه «شاهد ویژه» (الیور کاودری، دیوید ویتمر، مارتین هریس) و هشت «شاهد» (همه بستگان اسمیت یا ویتمر). شاهدان ویژه مدعی شدند که بشقاب ها را در حالت رویایی و با همراهی یک فرشته مشاهده کردند، در حالی که هشت شاهد گفتند که آنها به صورت فیزیکی آثار طلایی را کنترل و بررسی کردند.

شهادتهای امضا شده آنها در هر نسخه گنجانده شده بودکتاب مورمونو هیچکدام از 11 نفر هرگز انصراف ندادند - حتی زمانی که برخی بعداً کلیسای مورمون را به دلیل اختلافات داخلی ترک کردند. برای مورمون ها، این شاهد تزلزل ناپذیر دلیلی انکار ناپذیر بر واقعیت صفحات است. برای شکاکان، موضوع بحث در مورد روانشناسی گروهی یا ساختگی عمدی باقی می ماند.

سؤال اصلی - "چه اتفاقی برای صفحات طلای مورمون افتاد؟" - در الهیات مورمونی پاسخی سرراست دارد: پس از تکمیل ترجمه، اسمیت صفحات را به فرشته مورونی پس داد. طبق اسناد کلیسا، این اتفاق در اواخر سال 1829، چند ماه قبل از آن رخ دادکتاب مورمونانتشارات. اسمیت اظهار داشت که مورونی این بشقاب ها را برای "نگهداری آنها برای آینده" در زمانی که ممکن است دوباره مورد نیاز باشد، برداشت، اگرچه هیچ جزئیاتی در مورد استفاده در آینده ارائه نشد.

برای مورمون ها، این ناپدید شدن یک نقص در داستان نیست، بلکه تاییدی بر ماهیت الهی صفحات است. این بشقاب ها هرگز به عنوان یک یادگار دائمی و مورد احترام قرار نگرفتند (مانند کفن تورین کلیسای کاتولیک). در عوض، هدف آنها کاربردی بود: ارائه متنکتاب مورمونبه دنیای مدرن هنگامی که این هدف محقق شد، بازگرداندن آنها به حضانت بهشتی معنی روحانی داشت - همسویی با اعتقاد مورمون ها که خدا از طریق ابزارهای موقتی و تعیین شده الهی کار می کند.

خارج از مورمونیسم، نظریه‌های مربوط به سرنوشت صفحات طلا، روایت الهی را رد می‌کنند. رایج‌ترین دیدگاه شک‌آمیز این است که صفحات هرگز وجود نداشته‌اند - اسمیت آنها را اختراع کرد تا به آموزه‌های دینی جدید خود اعتبار بخشد. برخی از مورخان معتقدند که اسمیت ممکن است برای متقاعد کردن شاهدان از یک "سرپا" خانگی (مانند صفحات برنجی یا حلبی) استفاده کرده باشد، سپس یک بار آن را از بین برده یا دور انداخته است.کتاب مورمونمنتشر شد.

تئوری‌های دیگر پیشنهاد می‌کنند که این بشقاب‌ها حقه‌ای بودند که توسط اسمیت و همکارانش ایجاد شده بود، سپس در جایی در شمال نیویورک پنهان شده بودند – اگرچه هیچ مدرک فیزیکی از چنین صفحاتی تا کنون یافت نشده است. شک‌گرایان همچنین به فقدان شواهد باستان‌شناسی برای «مصر اصلاح‌شده» یا تمدن‌های باستان آمریکا اشاره می‌کنند که درکتاب مورمونبه عنوان شواهد دیگر، صفحات ساختگی بودند. با این حال، برای مورمون‌ها، این مخالفت‌ها اصل مطلب را از دست می‌دهند: ایمان به صفحات ریشه در شهادت روحانی دارد، نه شواهد باستان‌شناسی.

این سوال که چه اتفاقی برای صفحات طلای مورمون افتاد بیش از یک راز تاریخی است - این یک خط جداکننده بین ایمان و شک است. برای 17 میلیون مورمون در سراسر جهان، داستان صفحات گواهی بر مکاشفه مداوم خداست: او متن مقدسی را از طریق پیامبران باستانی ارائه کرد، آن را در صفحات طلایی حفظ کرد، و از طریق جوزف اسمیت آن را برای ایمانداران امروزی در دسترس قرار داد.

برای دیگران، ناپدید شدن بشقاب ها نشانه ای از یک فریب است - یا حداقل داستانی است که به بهترین شکل به عنوان افسانه شناخته می شود. اما صرف نظر از دیدگاه شخص، صفحات طلای مورمون اثری پاک نشدنی از خود به جای گذاشته اند: آنها یکی از سریع ترین ادیان در حال رشد در جهان را به دنیا آوردند و سرنوشت اسرارآمیز آنها تضمین می کند که داستان آنها برای نسل های آینده مورد بحث، بحث و بررسی و گرامی داشت. در پایان، «آنچه اتفاق افتاد» برای مورمون‌ها اهمیت کمتری دارد تا «چرا»: صفحات برای نزدیک‌تر کردن مردم به خدا وجود داشتند، و آنها معتقدند که این مأموریت هنوز در حال انجام است.