داستان بشقاب های طلایی که جوزف اسمیت پیدا کرد در اوایل دهه 1820 در شمال نیویورک آغاز می شود. طبق گزارش خود اسمیت، در 21 سپتامبر 1823، فرشته مورونی از او بازدید کرد، که محل مجموعه ای از صفحات طلایی را فاش کرد: دفن شده در جعبه سنگی در بالای تپه کومورا (که اکنون به عنوان تپه مورمون شناخته می شود)، تقریباً چهار مایلی جنوب پالمیرا، نیویورک. مورونی به اسمیت اطلاع داد که او هنوز از نظر روحی برای بردن بشقاب ها آماده نیست و به او دستور داد که سالانه در همان تاریخ به همان نقطه برگردد تا زمانی که برای دریافت آنها آماده شود.

پس از چهار سال بازدید سالانه و آماده‌سازی معنوی، سرانجام در 22 سپتامبر 1827 به اسمیت اجازه داده شد تا صفحات طلایی را بازیابی کند. این صفحات به‌عنوان ورقه‌های نازک طلایی رنگ، حکاکی‌شده با شخصیت‌های باستانی توصیف شدند - که بعداً توسط اسمیت به عنوان «مصری اصلاح‌شده» شناخته شد. همراه با صفحات، او ادعا کرد که Urim و Thummim را دریافت کرده است، یک جفت سنگ بینایی که به او اجازه می‌دهد کتیبه‌ها را به انگلیسی ترجمه کند.

جوزف اسمیت از ترس آزار و اذیت به خاطر ادعاهایش در مورد بشقاب های طلایی که پیدا کرده بود، به همراه همسرش اِما به هارمونی، پنسیلوانیا نقل مکان کردند تا ترجمه را در انزوا آغاز کنند. مارتین هریس، دوست نزدیک خانواده اسمیت، خیلی زود به بشقاب ها علاقه مند شد. هریس یک نسخه دست نویس از برخی از شخصیت های حکاکی شده (که بعداً رونوشت آنتون نام گرفت) به دست آورد و به شهر نیویورک سفر کرد تا آنها را توسط محققان از جمله پروفسور چارلز آنتون از دانشگاه کلمبیا بررسی کند. در حالی که جزئیات ارزیابی آنتون همچنان موضوع بحث است، هریس با اطمینان از صحت صفحاتی که اسمیت پیدا کرده بود، بازگشت.

جوزف اسمیت همچنین 11 شاهد رسمی را شناسایی کرد که ادعا می‌کردند صفحات طلایی را که او پیدا کرده بود دیده یا با آن‌ها کار کرده‌اند: سه «شاهدان کتاب مورمون» (هاریس، الیور کاودری، و دیوید ویتمر) و هشت «هشت شاهد» (عمدتاً اعضای خانواده اسمیت). شهادت‌های آن‌ها که در نسخه‌های اولیه کتاب مورمون منتشر شد، صریحاً وجود صفحاتی را که اسمیت کشف کرده بود تأیید می‌کرد – اما هیچ‌کدام از این شاهدان نمی‌توانستند توضیح دهند که پس از تکمیل ترجمه اسمیت، چه بر سر صفحات آمده است.

برخلاف بسیاری از آثار باستانی که در موزه‌ها یا بایگانی‌ها نگهداری می‌شوند، بشقاب‌های طلایی که جوزف اسمیت پیدا کرد، اندکی پس از اتمام ترجمه کتاب مورمون در سال 1830 از سوابق تاریخی ناپدید شدند. طبق گزارش اسمیت، این بشقاب‌ها توسط انسان‌ها نگهداری یا مخفی نشده‌اند - در عوض، او ادعا کرد که آنها را زمانی به انگلیسی بازگردانده است.

جوزف اسمیت اظهار داشت که بشقاب‌های طلایی که او پیدا کرد، یک آیتم مقدس و بهشتی بودند، نه یک مصنوع دنیوی برای نمایش یا احتکار. او اظهار داشت که به او دستور داده شد که پس از اتمام ترجمه، بشقاب ها را به مورونی برگرداند، زیرا هرگز قرار نبوده که به طور دائم در اختیار انسان باشد. این توضیح با دستورالعمل‌های اولیه‌ای که مورونی در مورد صفحات به اسمیت داده بود، مطابقت دارد: اینکه آنها باید با دقت محافظت می‌شدند و پس از اتمام کار ترجمه بازگردانده می‌شدند.

منتقدان گزارش جوزف اسمیت توضیحات جایگزینی را برای ناپدید شدن صفحاتی که او ادعا می کرد پیدا کرده است، ارائه کرده اند. برخی استدلال می کنند که صفحات هرگز اصلا وجود نداشته اند - که اسمیت داستان یافتن آنها را برای اعتبار بخشیدن به کتاب مورمون ساخته است. برخی دیگر پیشنهاد می کنند که این صفحات یک حقه ساخته شده توسط اسمیت (احتمالاً با استفاده از فلز یا قلع طلایی رنگ) بوده و زمانی که این فریب در معرض خطر افشای قرار می گرفت، از بین رفته یا پنهان شده اند. با این حال، این تئوری ها فاقد شواهد ملموس هستند، و شهادت 11 شاهد (که بسیاری از آنها تا زمان مرگشان بر ادعای خود در مورد صفحاتی که اسمیت پیدا کرد پایبند بودند) بحث را ادامه داده است.

رمز و راز مکان صفحات طلایی که جوزف اسمیت یافت نه تنها به دلیل ارتباط آنها با کتاب مورمون بلکه به دلیل اهمیت گسترده تر آنها در بحث های مربوط به ایمان، تاریخ و شواهد باقی می ماند. برای ایمانداران LDS، بازگشت صفحاتی که اسمیت به بهشت ​​پیدا کرد، گواهی بر طبیعت مقدس آنهاست - یادآوری این که برخی از حقایق معنوی فراتر از اشیاء فیزیکی هستند. برای شکاکان و مورخان، این سوال که صفحات کجا هستند راهی برای بررسی منشأ کتاب مورمون و قابل اعتماد بودن ادعاهای اسمیت در مورد یافتن صفحات باقی مانده است.

در حالی که صفحات طلایی که جوزف اسمیت پیدا کرد هرگز بازیابی نشدند، اکتشافات باستان شناسی نشان داده است که نوشتن بر روی صفحات فلزی یک روش معمول در تمدن های باستانی بوده است - این امر باعث تقویت معقول بودن توصیف اسمیت از صفحاتی که ادعا می کرد پیدا کرده است. به عنوان مثال، صفحات طلای حکاکی شده با کتیبه های اتروسکی و فنیقی در پیرگی، ایتالیا کشف شد که قدمت آنها به حدود 500 سال قبل از میلاد می رسد، به طور مشابه، صفحات طلای پادیلا، که در مقبره ای در گوئررو، مکزیک، در دهه 1950 یافت شد، به دلیل ارتباط بالقوه آنها با سنت های نوشتاری باستانی بین النهرین مورد مطالعه قرار گرفته است. این اکتشافات وجود صفحات طلایی را که اسمیت یافت ثابت نمی کند، اما انتقادات اولیه مبنی بر اینکه ایده نوشتن روی صفحات طلا (همانطور که اسمیت توصیف کرد) "پوچ" یا از نظر تاریخی غیرممکن بود را رد می کند.

در نهایت، این سوال مطرح می شود که "صفحات طلایی که جوزف اسمیت پیدا کرد کجا هستند؟" به تنش اساسی بین ایمان و شواهد تجربی خلاصه می شود. برای کسانی که به کتاب مورمون اعتقاد دارند، فقدان صفحاتی که اسمیت پیدا کرد بی ربط است - ایمان آنها ریشه در پیام معنوی متن و شهادت کسانی دارد که ادعا می کردند صفحات را می بینند. برای دیگران، فقدان شواهد فیزیکی برای صفحاتی که اسمیت گفته بود، پذیرش داستان او را سخت می کند. صرف نظر از دیدگاه شخص، رمز و راز صفحات طلایی که جوزف اسمیت پیدا کرد همچنان جذاب است و نسل های جدید را به کاوش در تاریخ و باورهای پیرامون این مصنوعات دست نیافتنی دعوت می کند.

بنابراین، صفحات طلایی که جوزف اسمیت پیدا کرد کجا هستند؟ طبق گزارش خود اسمیت، آنها تحت مراقبت فرشته مورونی هستند - فراتر از دسترس انسان. تا زمانی که شواهد جدیدی پدیدار شود (احتمالی که پس از نزدیک به 200 سال بعید به نظر می رسد)، این سوال در مورد مکان یابی یک شی فیزیکی و بیشتر در مورد درک نقشی که ورقه های طلایی که اسمیت ادعا می کرد در شکل دادن به ایمان، بحث و تاریخ بازی کرده است، باقی خواهد ماند.