چه اتفاقی برای صفحات طلا افتاد؟ کشف یک راز مذهبی

داستان در اوایل قرن نوزدهم با جوزف اسمیت جونیور، مرد جوانی در شمال نیویورک آغاز می شود. طبق روایت اسمیت، فرشته‌ای به نام مورونی در سال 1823 از او دیدن کرد، که محل صفحات طلایی را که در جعبه‌ای سنگی در تپه کومورا، نزدیک پالمیرا دفن شده بود، فاش کرد. اسمیت ادعا کرد که مورونی آخرین نفر از سلسله پیامبران باستانی بود که بر روی صفحات نوشته بودند و تاریخ و آموزه های گروهی از اسرائیلی ها را که به قاره آمریکا مهاجرت کرده بودند، ثبت کرده بودند.

به اسمیت دستور داده شد که پس از آماده شدن روحانی، صفحات را پس بگیرد، و پس از چندین سال انتظار، آنها را در سال 1827 به دست آورد. توضیحات در مورد صفحات کمی متفاوت است، اما اسمیت و همکاران اولیه اش آنها را به عنوان ورقه های کوچک و نازک طلا توصیف کردند که با حلقه ها به هم چسبانده شده بودند و به زبانی عجیب و غریب و ناشناخته پوشانده شده بودند - که بعدها "مصری اصلاح شده" نامیده شد.

اسمیت وقتی بشقاب ها را در اختیار گرفت، شروع به ترجمه محتوای آنها کرد. او ادعا کرد که از مجموعه‌ای از سنگ‌های بینا (اغلب به عنوان «اوریم و تومیم» نامیده می‌شود) برای تفسیر شخصیت‌های باستانی استفاده می‌کند. فرآیند ترجمه به تنهایی انجام نشد - به چندین شاهد اجازه داده شد که صفحات را ببینند، و اسمیت با کاتبان، از جمله الیور کاودری، برای ضبط متن ترجمه شده کار کرد.

منتقدان تدارکات ترجمه را زیر سوال برده اند، اما برای مؤمنان، این یک معجزه بود. در طول حدود یک سال، متن رونویسی شد و در سال 1830، کتاب مورمون - که ظاهراً ترجمه صفحات طلایی است - منتشر شد. این کتاب در کنار کتاب مقدس به کتاب مقدس کلیسای LDS تبدیل شد.

بخش مهمی از داستان صفحات طلایی، شهادت شاهدان است. اسمیت 11 مرد (معروف به "سه شاهد" و "هشت شاهد") را جمع آوری کرد که سوگند یاد کردند که صفحات را دیده اند، چه با مکاشفه الهی و چه با دید فیزیکی. اظهارات آنها در هر نسخه از کتاب مورمون گنجانده شد، و به عنوان یک مدرک مرکزی برای وجود صفحات استفاده می شود.

هیچ یک از این شاهدان هرگز شهادت خود را پس نگرفتند، حتی زمانی که برخی بعداً کلیسای LDS را ترک کردند. این ثبات ایمان مؤمنان را تقویت کرده است، در حالی که شکاکان برای ادعاهای خود توضیحات دیگری ارائه کرده اند.

پس از تکمیل ترجمه، اسمیت اظهار داشت که مورونی به او دستور داده بود که بشقاب های طلایی را برگرداند. طبق سنت کلیسا، این اتفاق در سال 1829، قبل از انتشار کتاب مورمون رخ داد. این بشقاب ها توسط مورونی پس گرفته شد، که اسمیت گفت تا زمانی که ممکن است در آینده دوباره مورد نیاز باشد، آنها را ایمن نگه می دارد.

این توضیح سؤالات واضحی را برای غیر مؤمنان ایجاد می کند: اگر این صفحات چنین شواهد مهمی بودند، چرا باید حذف شوند؟ برای طرفداران LDS، پاسخ در ماهیت معنوی بشقاب ها نهفته است. آنها هرگز قرار نبودند یک مصنوع فیزیکی دائمی باشند، بلکه ابزاری برای رساندن کلام خدا به دنیای مدرن بودند. پس از انجام ترجمه، هدف آنها محقق شد.

در طول سال ها، نظریه های بی شماری در مورد سرنوشت واقعی این صفحات وجود داشته است. برخی از شکاکان استدلال می کنند که این صفحات هرگز وجود نداشتند - که اسمیت این داستان را جعل کرد تا به جنبش مذهبی جدید خود اعتبار بخشد. دیگران پیشنهاد کرده اند که این صفحات حقه ای بود که توسط اسمیت و همکارانش ایجاد شد و پس از انتشار کتاب مورمون پنهان یا از بین رفتند.

با این حال، مؤمنان معتقدند که ناپدید شدن صفحات با منشأ الهی آنها مطابقت دارد. آنها به خود کتاب مورمون به عنوان «اثبات» ماندگار صفحات اشاره می‌کنند و استدلال می‌کنند که پیام و تأثیر متن مهم‌تر از مصنوع فیزیکی است. برخی همچنین خاطرنشان می کنند که بسیاری از آثار مقدس در ادیان دیگر (مانند صندوق عهد) سرنوشت های اسرارآمیزی دارند، اما اهمیت معنوی آنها پایدار است.

چه کسی به بشقاب های طلایی به عنوان یک هدیه الهی یا یک کنجکاوی تاریخی نگاه کند، داستان آنها تأثیر عمیقی داشته است. کتاب مورمون که از ترجمه ادعا شده آنها متولد شده است، اعتقادات میلیون ها نفر را در سراسر جهان شکل داده است. رمز و راز ناپدید شدن آنها تنها جذابیت آنها را عمیق تر کرده است - آنها را به نماد ایمان، بحث و گفتگو و قدرت پایدار داستان سرایی مذهبی تبدیل کرده است.

برای اعضای کلیسای LDS، به این سؤال که "چه بر سر صفحات طلایی آمد" به سادگی پاسخ داده می شود: آنها به آسمان ها بازگشتند، مأموریتشان انجام شد. برای دیگران، این راز همچنان باز است. اما در هر صورت، بشقاب‌های طلایی همچنان جرقه گفتگو و کنجکاوی را برمی‌انگیزد - ثابت می‌کند که برخی داستان‌ها، حتی آن‌هایی که نتیجه‌گیری فیزیکی ندارند، قرار است ماندگار شوند.