اکنون صفحات طلایی مورمون کجا هستند؟ کشف رمز و راز

برای درک مکان فعلی صفحات طلایی، ابتدا باید کشف آنها را دوباره مرور کنیم. در سال 1823، جوزف اسمیت، بنیانگذار کلیسای LDS، ادعا کرد که فرشته ای به نام مورونی بر او ظاهر شد. مورونی وجود مجموعه ای از بشقاب های طلایی مدفون در تپه ای نزدیک خانه اسمیت در پالمیرا، نیویورک را فاش کرد.

به گفته اسمیت، این صفحات حاوی گزارشی از رفتار خدا با ساکنان باستانی قاره آمریکا بود که تقریباً از 600 قبل از میلاد تا 421 بعد از میلاد را در بر می گرفت. داستان از این قرار است که اسمیت سالانه به مدت چهار سال به تپه باز می‌گشت تا اینکه در سال 1827 سرانجام به او اجازه داده شد تا صفحات را بازیابی کند.

گزارش های شاهدان عینی، از جمله مواردی که از خود اسمیت آمده است، جزئیاتی را در مورد ظاهر این بشقاب ها ارائه می دهد. جوزف اسمیت آنها را به عرض شش اینچ، هشت اینچ طول و نه به ضخامت قلع معمولی با ظاهر طلا توصیف کرد. شاهدان متعددی مانند مارتین هریس، مری ماسلمن ویتمر و دیوید ویتمر اظهار داشتند که این صفحات با سه حلقه به هم متصل شده بودند. اورسون پرات همچنین خاطرنشان کرد که بخشی از کتاب روی بشقاب‌ها، حدود دو سوم، مهر و موم شده است.

موضع رسمی کلیسای LDS این است که پس از تکمیل ترجمه جوزف اسمیت از صفحات که به کتاب مورمون تبدیل شد، صفحات به فرشته مورونی بازگردانده شد. تاریخ جوزف اسمیت 1:60 بیان می کند: «وقتی طبق ترتیبات، رسول آنها را فراخواند، من آنها را به او تسلیم کردم؛ و او آنها را تا امروز، که روز دوم ماه مه، هزار و هشتصد و سی و هشت است، بر عهده دارد.»

این روایت نشان می‌دهد که این پلاک‌ها در حال حاضر در بازداشت مورونی، در حالت نگهداری الهی هستند. برای ایمانداران، این توضیح با ماهیت معنوی صفحات و نقش آنها در بازسازی انجیل واقعی همسو است.

در الهیات LDS، بازگشت صفحات به مورونی به عنوان بخشی از برنامه خداوند تلقی می شود. این صفحات یک سابقه مقدس بود که به جوزف اسمیت برای یک هدف خاص - ترجمه و به اشتراک گذاشتن کتاب مورمون با جهان - داده شد. پس از تحقق آن مقصود، شایسته بود که آنها را نزد ولی الهی خود بازگردانند. این نیز عنصری از رمز و راز و احترام را به داستان اضافه می کند، زیرا بشقاب ها اکنون خارج از دسترس انسان هستند و نمادی از منشأ و اهمیت دنیوی آنهاست.

همه گزارش کلیسای LDS از مکان فعلی صفحات را نمی پذیرند. چندین نظریه و حدس و گمان وجود دارد که در طول سال ها به وجود آمده است.

برخی از شکاکان معتقدند که این بشقاب ها از ابتدا وجود نداشتند و این داستان ساختگی توسط جوزف اسمیت بود. با این حال، برای کسانی که به وجود این بشقاب ها اعتقاد دارند اما مکان رسمی را زیر سوال می برند، یک نظریه این است که صفحات گم شده یا پنهان شده اند. با توجه به اهمیت صفحات، این امکان وجود دارد که آنها را پنهان کرده باشند تا از آنها در برابر کسانی که ممکن است به دنبال تخریب یا سوء استفاده از آنها باشند محافظت شود. برخی بر این باورند که هنوز هم می توان آنها را در جایی در مجاورت تپه کومورا دفن کرد، جایی که اسمیت در ابتدا آنها را پیدا کرد.

همچنین بحث هایی در مورد جعل و ماکت صفحات طلایی وجود داشته است. در سال 2014، موزه تاریخ کلیسا به گوردون آندروس نقره‌ساز دستور داد تا نسخه‌ای از صفحات طلایی را بر اساس توضیحات شاهدان عینی بسازد. این ماکت هم اکنون در موزه به نمایش گذاشته شده است. اما برخی به این فکر کرده اند که آیا در گذشته تلاش های مخرب دیگری برای ایجاد صفحات جعلی وجود داشته است. هیچ ادعای ملموسی مبنی بر استفاده از چنین جعلیاتی برای فریب دادن وجود نداشته است، اما وجود یک ماکت مشروع منجر به گمانه زنی در مورد پتانسیل تقلیدهای کمتر صادقانه شده است.

رمز و راز پیرامون محل صفحات طلایی مورمون تأثیر قابل توجهی بر کلیسای LDS و فرهنگ عامه داشته است.

برای کلیسای LDS، داستان بشقاب ها و بازگشت آنها به مورونی، بخش اساسی هویت آن است. این به عنوان شاهدی بر منشأ الهی کتاب مورمون و دعوت نبوی جوزف اسمیت است. اعتقاد به مکان فعلی صفحات در دستان مورونی، ایمان اعضا را تقویت می کند، زیرا نشان دهنده ارتباط با الهی و تحقق برنامه خداوند است.

در فرهنگ عامه، بشقاب های طلایی موضوع ارجاعات متعددی بوده است، که اغلب در زمینه ای طنزآمیز یا شکاکانه است. آنها اغلب در بحث‌های مربوط به کلیسای LDS ذکر می‌شوند و ناپدید شدن مرموز آنها خوراک جوک‌ها، تئوری‌های توطئه و آثار تخیلی بوده است. برای مثال، در برخی از آثار داستانی، بشقاب‌ها به‌صورتی به تصویر کشیده می‌شوند که با گنجینه‌ای بزرگ پنهان شده‌اند، یا به‌عنوان کلیدی برای یک راز باستانی و قدرتمند نشان داده می‌شوند. این نشان می دهد که چگونه داستان بشقاب های طلایی فراتر از جامعه مذهبی و به آگاهی فرهنگی گسترده تر نفوذ کرده است.

در پایان، در حالی که کلیسای LDS معتقد است که صفحات طلایی مورمون در اختیار فرشته مورونی است، رمز و راز پیرامون مکان آنها همچنان به بحث ها، گمانه زنی ها و ارجاعات فرهنگی دامن می زند. چه کسی به گزارش رسمی اعتقاد داشته باشد و چه به نظریه های دیگر فکر کند، داستان بشقاب های طلایی بخشی جدایی ناپذیر و جذاب از تاریخ مذهبی و فرهنگی است.