الان بشقاب های طلایی کجا هستند؟

در اوایل قرن نوزدهم، جوزف اسمیت، بنیانگذار جنبش قدیس روزهای آخر، ادعا کرد که مکاشفه قابل توجهی دریافت کرده است. در سال 1823 هنگام دعا در اتاقش، فرشته ای به نام مورونی بر او ظاهر شد. مورونی به اسمیت در مورد مجموعه ای از بشقاب های طلایی که در تپه ای نزدیک خانه اش در پالمیرا، نیویورک مدفون شده بود، اطلاع داد. این تپه بعدها به نام کومورا شناخته شد.

اسمیت هر سال از سال 1823 تا 1827 از این تپه بازدید می کرد. سرانجام در 22 سپتامبر 1827 به او اجازه داده شد تا صفحات را بازیابی کند. به گفته وی، روی این لوح ها یک سند باستانی به زبانی ناشناخته نوشته شده است.

اسمیت وقت خود را صرف ترجمه نوشته های روی صفحات طلایی با کمک سنگ بینا و اوریم و ثومیم کرد، ابزاری که همراه با صفحات نیز مدفون بود. این ترجمه منجر به کتاب مورمون شد که به یک متن مذهبی مرکزی برای جنبش مقدسین روزهای آخر تبدیل شد.

مطابق با تاریخ جوزف اسمیت 1:60، وقتی زمان فرا رسید، طبق ترتیبات، پیام آور (مورونی) بشقاب ها را فراخواند و اسمیت آنها را تحویل داد. آمده است: «چون طبق ترتیبی که شد، رسول آنها را فراخواند، آنها را به او تسلیم کردم و تا امروز که روز دوم اردیبهشت ماه هزار و هشتصد و سی و هشت است، بر عهده آنهاست». بنابراین، طبق اعتقاد قدیس آخرالزمان، صفحات طلایی اصلی اکنون در اختیار فرشته مورونی است.

در حالی که بشقاب های طلایی اصلی دیگر در دست انسان نیستند، ماکت هایی برای نمایش و اهداف آموزشی ساخته شده اند. در سال 2014، موزه تاریخ کلیسا، نقره‌ساز گوردون آندروس را مأمور ساخت نسخه‌ای از صفحات طلایی کرد. همسرش، مریان، که ناظر نمایشگاه‌ها و برنامه‌های موزه است، توضیحات شاهدان عینی را به او ارائه کرد.

این ماکت که کیفیت نمایشگاهی دارد، در نمایشگاه سطح اصلی موزه گنجانده شده است. فرآیند ایجاد چالش برانگیز بود، زیرا اظهارات شاهدان عینی تا حدودی کلی و در برخی موارد متناقض بود. توصیفات جوزف اسمیت به عنوان مرجع اولیه مورد استفاده قرار گرفت. به عنوان مثال، اسمیت در مقاله ای در سال 1842 در Times and Seasons این صفحات را به عرض 6 اینچ، طول 8 اینچ و نه به ضخامت قلع معمولی با ظاهری طلایی توصیف کرد.

این ماکت به مردم اجازه می دهد تا درک کنند که صفحات طلایی اصلی چه شکلی بوده اند، حتی اگر مصنوع واقعی نباشد.

فراتر از کپی های فیزیکی، صفحات طلایی به شکل نمادین نیز وجود دارند. آنها نمادی مرکزی در آموزه های دینی و فرهنگ جنبش مقدسین روز آخر هستند. آنها نمایانگر وحی الهی، بازسازی دین واقعی و اهمیت متون مقدس باستانی هستند.

در هنر، ادبیات، و مراسم مذهبی در جامعه قدیس آخرالزمان، صفحات طلایی اغلب به تصویر کشیده می شوند یا به آنها اشاره می شود. آنها به عنوان یادآوری منشأ کتاب مورمون و تجربیات معنوی منحصر به فردی هستند که منجر به ایجاد آن شد.

در پایان، اعتقاد بر این است که صفحات طلایی اصلی که جوزف اسمیت پیدا کرده و ترجمه کرده است، طبق اعتقادات قدیس آخرالزمان در اختیار فرشته مورونی است. با این حال، در دنیای مدرن، ما در موزه‌هایی مانند نمونه‌ای که گوردون آندروس ایجاد کرده است، نمونه‌هایی داریم که به ما یک تقریب بصری از آنچه ممکن است بشقاب‌ها بوده باشند، می‌دهد. علاوه بر این، بشقاب های طلایی دارای ارزش نمادین قابل توجهی در زمینه مذهبی و فرهنگی جنبش مقدسین روز آخر هستند. صفحات طلایی چه در شکل اصلی خود، چه به عنوان کپی و چه به عنوان نماد، همچنان موضوعی جذاب و مهم هستند.