چه اتفاقی برای صفحات طلایی مورمون افتاد؟ کشف یک راز مذهبی

قبل از بررسی اینکه چه اتفاقی برای صفحات طلایی افتاده است، همانطور که در سنت کلیسای LDS گفته شده است، ضروری است که اهمیت و منشأ آنها را درک کنید. به گفته جوزف اسمیت جونیور - بنیانگذار مورمونیسم - او اولین بار در سال 1823 با این صفحات روبرو شد و کشف آنها باعث ایجاد کتاب مورمون شد.

اسمیت که در آن زمان نوجوانی در پالمیرا، نیویورک زندگی می کرد، گزارش داد که فرشته ای به نام مورونی را دید. فرشته در مورد مجموعه ای از بشقاب های ساخته شده از طلا به او گفت که در تپه ای نزدیک خانه او (که بعداً تپه کومورا نامیده شد) دفن شده بود. مورونی توضیح داد که این صفحات حاوی نوشته‌هایی از انبیای باستان است - از جمله گروهی به نام نیفیت‌ها، که اسمیت گفت در حدود 600 سال قبل از میلاد از خاورمیانه به قاره آمریکا مهاجرت کردند.

اسمیت ادعا کرد که پس از چهار سال انتظار برای اثبات شایستگی خود، در سال 1827 به او دستور داده شد که صفحات را بازیابی کند. او این بشقاب ها را کوچک (حدود 6×8 اینچ) توصیف کرد که با حلقه های طلا بسته شده و به زبانی عجیب و ناشناخته (که بعداً «مصری اصلاح شده» نامیده شد) پوشانده شده بود. اسمیت گفت برای محافظت از بشقاب ها در برابر سرقت یا آسیب، به او گفته شد که آنها را از دید اکثر مردم پنهان نگه دارد - فقط تعداد انگشت شماری از افراد مورد اعتماد مجاز به دیدن آنها هستند.

از سال 1827 تا 1829، اسمیت برای ترجمه صفحات به انگلیسی کار کرد و چیزی را ایجاد کرد که اکنون کتاب مورمون نامیده می شود. بر اساس گزارش‌های او، او از دو ابزار ویژه برای کمک به ترجمه استفاده می‌کرد: «اوریم و ثومیم» (یک جفت سنگ بینا که اغلب به صورت شفاف یا سفید توصیف می‌شود) و یک سنگ پیش‌نما که در کلاه قرار می‌گرفت. اسمیت به سنگ یا کلاه نگاه می‌کرد، که به گفته او به او اجازه می‌داد ترجمه انگلیسی متن صفحات را ببیند، که سپس به کاتبان (از جمله الیور کاودری و همسرش، اما اسمیت) دیکته کرد.

منتقدان روند ترجمه را زیر سوال برده اند - با این استدلال که هیچ مدرک فیزیکی از صفحات یا زبان "مصری اصلاح شده" وجود ندارد - اما برای مورمون ها، این ترجمه به عنوان یک معجزه الهی تلقی می شود و کتاب مورمون همراه با کتاب مقدس در نظر گرفته می شود.

در سال 1830، کتاب مورمون منتشر شد و کلیسای LDS رسما تأسیس شد. اما هنگامی که ترجمه کامل شد، صفحات طلایی خود از دید عموم ناپدید شدند. پس چه اتفاقی برای آنها افتاد؟ پاسخ، که ریشه در سنت مورمون دارد، به آموزه های اسمیت و الهیات کلیسا گره خورده است - اما بحث هایی را نیز برانگیخته است.

به گفته جوزف اسمیت و رهبران اولیه مورمون، قرار نبود که صفحات طلایی برای همیشه روی زمین نگهداری شوند. اسمیت اظهار داشت که پس از پایان ترجمه متن، فرشته مورونی بازگشت تا بشقاب ها را پس بگیرد. این «بازگشت» به عنوان بخشی از هدف الهی صفحات در نظر گرفته شد: آنها به اسمیت داده شدند تا پیام خود را با جهان در میان بگذارد، اما هنگامی که آن وظیفه انجام شد، آنها به مبدأ آسمانی خود بازگردانده شدند.

اسناد اولیه کلیسا و نوشته های نزدیکان اسمیت (مانند الیور کاودری) این روایت را تایید می کند. کاودری، که یکی از «سه شاهد» بود (گروهی که اسمیت گفت بشقاب‌ها و فرشته‌ای را دیدند)، نوشت که این بشقاب‌ها پس از ترجمه «به بهشت ​​بازگردانده شدند». برای مورمون‌ها، این توضیح با اعتقاد آنها مطابقت دارد که بشقاب‌ها یک هدیه موقت الهی هستند - نه یک یادگار دائمی برای نمایش یا مطالعه.

شکاکان اغلب می پرسند: اگر این بشقاب ها واقعی بودند، چرا توسط مورخان نگهداری، نمایش یا مطالعه نشدند؟ رهبران مورمون با تأکید بر هدف معنوی صفحات بر ارزش فیزیکی آنها به این موضوع پرداخته اند. آنها استدلال می کنند که اهمیت واقعی صفحات، پیامی است که در آن وجود دارد (کتاب مورمون)، نه خود صفحات. علاوه بر این، دستورات اولیه اسمیت از مورونی شامل دستوری برای پنهان نگه داشتن بشقاب ها از دید اکثر مردم بود که به گفته آنها از دزدیده شدن، تخریب یا سوء استفاده از بشقاب ها جلوگیری می کرد.

برخی از نظریه‌های جایگزین (خارج از سنت مورمون) پیشنهاد کرده‌اند که صفحات هرگز وجود نداشته‌اند، یا اینکه اسمیت آنها را پنهان کرده یا از بین برده است تا از بررسی دقیق جلوگیری کند. اما هیچ مدرک مشخصی برای حمایت از این ادعاها وجود ندارد و کلیسای LDS و اعضای آن آن را رد می کنند.

امروزه، بشقاب‌های طلایی نماد ایمان برای مورمون‌ها و یک راز برای کسانی که خارج از کلیسا هستند، باقی مانده‌اند. سرنوشت آنها کمتر در مورد اثبات فیزیکی است و بیشتر به نقشی که در الهیات مورمون ایفا می کنند. در اینجا نحوه ماندگاری میراث آنها، حتی بدون خود بشقاب ها، آمده است.

بخش کلیدی داستان بشقاب‌های طلایی «شاهدان» است - گروهی از 11 نفر که اسمیت گفت این بشقاب‌ها را دیدند (سه «سه شاهد» و هشت «هشت شاهد»). همه این افراد بیانیه‌هایی را امضا کردند که تأیید می‌کردند این بشقاب‌ها را دیده‌اند و اکثر آنها حتی پس از خروج از کلیسا یا آزار و اذیت، بر ادعای خود ایستادند. برای مورمون ها، شهادت شاهدان اثبات وجود صفحات است، حتی اگر خود صفحات دیگر روی زمین نباشند.

منتقدان اعتبار شاهدان را زیر سوال بردند و خاطرنشان کردند که بیشتر آنها با اسمیت مرتبط بودند یا روابط نزدیکی با کلیسای اولیه داشتند. اما برای ایمانداران، ثبات شاهدان - حتی در مواجهه با شک - ایمان آنها را به صفحات و کتاب مورمون تقویت می کند.

امروز، کلیسای LDS ادعا نمی کند که صفحات طلایی را در اختیار دارد، و همچنین به دنبال «پیدا کردن» آنها نیست. در عوض، کلیسا بر پیام کتاب مورمون تمرکز می کند و صفحات را به عنوان پایه تاریخی و معنوی ایمان خود قاب می کند. برای مورمون ها این سوال مطرح می شود که "چه اتفاقی برای صفحات طلایی افتاد؟" نه با شواهد فیزیکی، بلکه با اعتقاد به مداخله الهی: صفحات به اسمیت داده شد تا هدفی را برآورده کند و پس از انجام آن هدف به بهشت ​​بازگردانده شد.

رمز و راز اتفاقی که برای صفحات طلایی مورمون افتاد در نهایت داستانی از ایمان و سنت است. برای اعضای کلیسای LDS، "بازگشت" صفحات به مورونی حقیقتی مقدس است که با اعتقاد آنها به راهنمایی الهی و اهمیت کتاب مورمون گره خورده است. برای دیگران، ناپدید شدن صفحات سؤالاتی را در مورد وجود آنها ایجاد می کند - اما بدون شواهد مشخص برای تأیید یا رد واقعیت آنها، بحث ادامه دارد.

چه به صفحات طلایی به عنوان یک مصنوع الهی، یک راز تاریخی یا یک اثر تخیلی نگاه کنید، داستان آنها بخش مرکزی تاریخ مورمون ها باقی می ماند. و برای کسانی که ایمان دارند، میراث صفحات نه در شکل فیزیکی آنها، بلکه در آموزه هایی که از آنها الهام شده است، زنده است.