معمای صفحات طلایی مورمون: کجا رفتند؟

طبق سنت LDS، صفحات طلایی برای اولین بار در اوایل دهه 1820 برای جوزف اسمیت جونیور آشکار شد. او ادعا کرد که فرشته ای به نام مورونی او را به تپه ای در شمال نیویورک، جایی که بشقاب ها دفن شده بودند، راهنمایی کرد. آنها که از طلا حکاکی شده بودند، نوشته‌های باستانی را به زبانی به نام «مصری اصلاح‌شده» در دست داشتند، که اسمیت گفت با کمک الهی آن‌ها را ترجمه کرده است.

متن روی بشقاب ها که بعداً به عنوان کتاب مورمون منتشر شد، داستان گروهی از اسرائیلی ها را روایت می کند که در حدود 600 سال قبل از میلاد به قاره آمریکا مهاجرت کردند. این شامل آموزه‌های دینی، روایت‌های تاریخی و گزارش‌هایی از ظهور عیسی مسیح پس از رستاخیز بر این مردم است. برای مورمون ها، این باعث می شود که صفحات پیوندی کلیدی بین تمدن های باستانی آمریکا و تاریخ کتاب مقدس باشد.

اسمیت ترجمه صفحات را در سال 1830 تکمیل کرد، همان سالی که کتاب مورمون برای اولین بار منتشر شد. او سپس اظهار داشت که طبق دستور او بشقاب ها را به مورونی برگرداند. این آخرین باری بود که این پلاک ها "رسما" به حساب می آمدند.

در حالی که اسمیت گفت که بشقاب ها را پس داده است، چند نفر ادعا کردند که قبل از ناپدید شدن آنها را دیده اند. این «شاهدان» - از جمله سه نفر از اعضای خانواده اسمیت و هشت مرد دیگر - بیانیه‌هایی را امضا کردند که تأیید می‌کردند بشقاب‌ها را دیده‌اند و دست به کار شده‌اند. شهادت‌های آنها هنوز در جلوی بسیاری از نسخه‌های کتاب مورمون منتشر می‌شود، اما آنها هیچ سرنخی در مورد اینکه صفحه‌ها پس از بازگرداندن اسمیت کجا رفتند، ارائه نمی‌دهند.

پذیرفته‌شده‌ترین دیدگاه در میان مورمون‌ها این است که این صفحات پس از تحقق هدفشان - ارائه متن برای کتاب مورمون - توسط مورونی پس گرفته شد. آنها معتقدند که این بشقاب ها دیگر روی زمین مورد نیاز نیستند زیرا آموزه های آنها اکنون در کتاب منتشر شده حفظ شده است.

برخی از نظریه‌های جایگزین نشان می‌دهند که صفحات ممکن است هنوز وجود داشته باشند و در جایی پنهان شده باشند. حدس و گمان ها از دفن مجدد آنها در همان تپه در نیویورک (که اکنون به عنوان کومورا شناخته می شود) تا ذخیره شدن آنها در یک مکان مخفی توسط کلیسای LDS است. با این حال، هیچ مدرکی برای حمایت از این ادعاها وجود ندارد، و کلیسا هرگز نشان نداده است که این صفحات را در اختیار دارد.

منتقدان کلیسای LDS اغلب این سؤال را مطرح می کنند که آیا این صفحات اصلاً وجود داشته است یا خیر. آنها استدلال می کنند که فقدان شواهد فیزیکی - بدون عکس، قطعه یا سوابق تاریخی مستقل - باور داستان را سخت می کند. با این حال، برای مؤمنان، فقدان صفحات اهمیت کمتری نسبت به تأثیر معنوی تعالیم کتاب مورمون دارد.

سوال ازجایی که صفحات طلایی مورمون هستندممکن است هرگز با قطعیت پاسخ داده نشود. برای مورمون ها، ناپدید شدن آنها بخشی از یک نقشه الهی است، نشانه ای از این که تمرکز باید روی پیام باشد تا مصنوع. برای دیگران، این یک راز تاریخی جذاب باقی مانده است. در هر صورت، داستان صفحات طلایی همچنان به شکل‌گیری بحث‌ها درباره ایمان، تاریخ و باور ادامه می‌دهد.

چه آنها را به عنوان آثار مقدس، چه یک کنجکاوی تاریخی یا یک افسانه در نظر بگیرید، صفحات طلایی جایگاه منحصر به فردی در تاریخ مذهبی آمریکا دارند - جایی که هیچ نشانه ای از محو شدن در آن دیده نمی شود.