نایلون نوعی پلیمر مصنوعی است. به طور خاص، این یک پلی آمید است، به این معنی که ساختار مولکولی آن از پیوندهای آمیدی تکراری تشکیل شده است. همانطور که قبلا ذکر شد، نایلون برای اولین بار در سال 1935 توسط والاس کاروترز در DuPont اختراع شد. این طراحی شده است تا خواص الیاف طبیعی مانند ابریشم را تقلید کند و در عین حال دوام و تطبیق پذیری بیشتری را ارائه دهد. نایلون را می توان به شکل های مختلفی درآورد که معمولاً الیافی است که به طور گسترده در صنعت نساجی استفاده می شود.

پلاستیک اصطلاح گسترده تری است که طیف وسیعی از مواد مصنوعی یا نیمه مصنوعی را در بر می گیرد. پلاستیک ها پلیمرهایی هستند، به این معنی که از مولکول های بزرگی تشکیل شده اند که از اتصال واحدهای تکرار شونده کوچکتر تشکیل شده اند. انواع مختلفی از پلاستیک وجود دارد که هر کدام دارای ترکیبات شیمیایی و خواص متفاوتی هستند. پلاستیک ها می توانند ترموپلاستیک ها باشند که می توانند چندین بار ذوب و قالب گیری شوند، یا پلاستیک های ترموست که پس از یک بار قالب گیری برای همیشه سخت می شوند. نمونه هایی از پلاستیک ها عبارتند از پلی اتیلن، پلی پروپیلن و پی وی سی.

ساختار شیمیایی نایلون با گروه های آمیدی (-CONH-) در زنجیره های پلیمری آن مشخص می شود. به طور معمول از مواد پتروشیمی مانند اسید آدیپیک و هگزامتیلن دی آمین از طریق فرآیند پلیمریزاسیون تولید می شود. از سوی دیگر، پلاستیک ها دارای طیف بسیار متنوع تری از ترکیبات شیمیایی هستند. به عنوان مثال، پلی اتیلن از مونومرهای اتیلن ساخته می شود، در حالی که پلی وینیل کلرید (PVC) از مونومرهای وینیل کلرید به دست می آید. تنوع مونومرها و روش های پلیمریزاسیون مورد استفاده در تولید پلاستیک منجر به مجموعه وسیعی از ساختارها و خواص شیمیایی می شود.

تولید نایلون شامل واکنش‌های شیمیایی با دقت کنترل شده برای ایجاد پلیمر پلی آمید و به دنبال آن فرآیندهایی برای تبدیل آن به الیاف یا اشکال دیگر است. تولید پلاستیک همچنین شامل پلیمریزاسیون است اما بسته به نوع پلاستیک می تواند بسیار متفاوت باشد. برخی از پلاستیک ها از طریق پلیمریزاسیون افزودنی تولید می شوند، جایی که مونومرها به سادگی با هم جمع می شوند، در حالی که برخی دیگر از پلیمریزاسیون تراکمی، مشابه تولید نایلون، اما با مواد اولیه متفاوت، استفاده می کنند. مقیاس تولید و تکنیک های پلاستیک نیز متنوع تر است، از قالب گیری سفارشی در مقیاس کوچک تا تولید صنعتی در مقیاس بزرگ کالاهای مصرفی.

نایلون به دلیل استحکام بالا، مقاومت در برابر سایش و کشسانی شناخته شده است. همچنین سبک وزن است، سریع خشک می شود و مقاومت شیمیایی خوبی در برابر بسیاری از مواد دارد. پلاستیک ها به عنوان یک گروه دارای طیف وسیعی از خواص هستند. برخی از پلاستیک ها مانند پلی اتیلن مورد استفاده در کیسه های پلاستیکی بسیار انعطاف پذیر و سبک هستند، در حالی که برخی دیگر سفت و محکم هستند، مانند پلاستیک ABS که در قطعات خودرو استفاده می شود. برخی از پلاستیک ها در برابر حرارت و مواد شیمیایی بسیار مقاوم هستند، در حالی که برخی دیگر ممکن است تحت شرایط خاصی به راحتی تجزیه شوند.

نایلون به دلیل خواص مطلوب مرتبط با نساجی به طور گسترده در صنعت نساجی برای ساخت لباس، لباس ورزشی، فرش و طناب استفاده می شود. همچنین در صنعت خودروسازی برای قطعاتی مانند چرخ دنده ها و یاتاقان ها کاربرد دارد. با این حال، پلاستیک‌ها طیف وسیع‌تری از کاربردها دارند. آنها در بسته بندی (به عنوان مثال، بطری ها و ظروف پلاستیکی)، ساخت و ساز (به عنوان مثال، لوله ها و عایق)، الکترونیک (به عنوان مثال، پوشش برای دستگاه ها)، و تعداد بیشماری دیگر محصولات مصرفی و صنعتی استفاده می شود.

در نتیجه، نایلون همان پلاستیک نیست.نایلون نوع خاصی از پلیمرهای مصنوعی استکه در دسته وسیع تری از پلاستیک ها قرار می گیرد. در حالی که نایلون دارای برخی ویژگی‌های مشترک با پلاستیک‌های دیگر است، مانند مصنوعی بودن و ساخته شدن از طریق پلیمریزاسیون، ساختار شیمیایی منحصر به فرد، خواص و کاربردهای معمولی آن، آن را از طیف گسترده‌ای از موادی که در مجموع آن را «پلاستیک» می‌نامیم، متمایز می‌کند. درک این تفاوت ها به ما کمک می کند تا از قابلیت ها و کاربردهای متنوع این مواد در دنیای مدرن خود قدردانی کنیم.